Symbool voor mijn nieuwe uitzet…


Op 23 december 2006 heb ik uitgebreid geschreven over mijn voedselbankervaring.

Het was mijn intentie om de medewerkers van deze “bank” en de weldoeners die het bestaan van deze organisatie mogelijk maken op een bijzondere wijze te bedanken voor hun hulp en inzet voor de minderbedeelden in onze samenleving.

Mijn verhaal heb ik dan ook gezonden aan diverse media als ingezonden brief.

Kennelijk was het een “pakkend” verhaal, De Telegraaf en het Brabants Nieuwsblad De Stem hebben het verhaal gepubliceerd.

Ik kreeg al snel een telefoontje van een journaliste van BN De Stem, zij wilde wat achtergronden weten en ook zij had deze weblog gelezen, niet lang daarna mocht ik haar verwelkomen, ik schaamde mij een beetje omdat het in de caravan niet echt behaaglijk warm was door gebrek aan brandstof.

Een dag later een fotograaf op de stoep, die de opdracht had gekregen een foto te maken van mij bij de caravan.

Wat een commotie eigenlijk n.a.v. een handje vol woorden waarmee ik mijn “bijzondere” ervaring had omschreven.

Zaterdag morgen, ik weer op de fiets naar Oosterhout voor mijn wekelijkse “bankzaken”…

Nietsvermoedend loop ik naar binnen bij “mijn” bank.

Het was er niet zo druk meer, ik was wat later door felle tegenwind en slecht weer.

Een beetje verlegen werd ik door het warme welkom van de medewerkers die toch wel trots waren dat hun voedselbank positief in het nieuws was in de regio, kennelijk stond het verhaal in de zaterdageditie. http://www.bndestem.nl/oosterhout/article967167.ece

En ook deze keer iets extra’s voor oud en nieuw, zelfs een rieten mandje kreeg ik en dit mandje zie ik als symbool voor mijn nieuwe uitzet…

Want ja, de caravan huur ik, behalve mijn “garderobe”, mijn fiets en wat kleinodiën is alles wat er staat immers niet mijn eigendom maar van de eigenares die mij ondanks mijn huurachterstand ook welgezind is.

Mijn aanhangertje is deze keer goed gevuld en ik ga weer onderweg naar huis, ik loop met de fiets aan mijn hand nog even door het winkelcentrum.

Voor, naast en achter mij hoor ik het geroezemoes van mensen die mij aankijken of dat ik een genetische afwijking heb… “is hij dat nou van die voedselbank in de krant, volgens mij wel”.

Ik knik vriendelijk naar hun en in bedank deze en gene voor hun steun, zij reageren niet maar merkwaardig genoeg zie ik bij hun het schaamrood op de kaken verschijnen.

Thuis heb ik nog geen tijd om mijn levensmiddelen op te bergen, veel telefoontjes, veel positieve reacties en een hart onder de riem heb ik mogen ontvangen van Oosterhouters die mij nog kennen van vroeger, veel kwamen met de verklaring dat zij altijd gehoord hadden dat ik de kinderen niet wilde zien, in weelde zou leven en geen alimentatie wil betalen…

Het doet je goed zoveel steun te ervaren van oud vrienden, bekenden en onbekenden.

Maar ja, n.a.v dit verhaal kan en zal ik ook negatieve reacties ontvangen, uiteraard zal deze publicatie in het dagblad het verkeerde keelgat inschieten van de advocaat over wie ik meer geschreven heb.

Zij doet er immers alles aan om kinderen en hun niet-verzorgende ouder voor het leven uit elkaar te drijven t.g.v haar eigen banksaldo en trofeeënkast…

 

Met alle waardering en respect,

Jérôme Huijbregsen.

Aantal bezoekers van deze weblog t/m vandaag: 432

Published in France by Smile.

Advertenties

Over Jerome Huijbregsen

Soms ontmoet je mensen in je leven die een groet en een handtekening op je ziel achter laten
Dit bericht werd geplaatst in Omgangsonrecht en schending kinder- en mensenrechten.. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s