Welke, door God verdomde God wil dit nou?


Baby van 2 weken in eenzaamheid begraven, zonder ouders: ‘Hoe kan dit?’

 

Een kistje zo groot als een schoenendoos. Daar werd vorige week een baby’tje in begraven, in het Belgische Leuven. Wat de dienst nog droeviger maakte: de ouders van het kindje waren er niet bij. “Hoe kan zoiets?”

Het duizelde Peter de Mangel Schots toen hij een telefoontje kreeg van een pastoor uit een ziekenhuis in Leuven. Er is een kindje overleden, en het zal begraven worden zonder zijn ouders. Of Peter een mooi gedicht wilde schrijven?

De Belgische dichter draagt gedichten voor op uitvaarten waar geen nabestaanden aanwezig zijn. Dat doet hij namens stichting De Eenzame Uitvaart. De teksten schrijven de dichters zelf. Vaak gaat het om uitvaarten van ouderen, mensen met weinig familie. Peter doet het nu al een tijdje, maar nooit had hij verwacht een kind een eenzame uitvaart te zullen geven, schrijft hij op de site van het dichtersinitiatief. “Hoe kan zoiets?”

‘Ver Europees land’

Dan krijgt hij het verhaal te horen van baby F. (de hele naam van het jongetje is vanwege de privacy niet openbaar gemaakt). Het kan niet anders dan dat de papa en mama van F., nog jonge mensen, het niet breed hebben. Ze komen uit een ‘ver Europees land’, maar hebben ook meerdere andere verblijfplaatsen. Zo ook bij kennissen in België, waar ze even verbleven.

Op 24 november wordt baby F. in Luik geboren. De zwangerschap was prima verlopen, zonder problemen. Maar als F. ter wereld komt, blijkt het jochie een ernstige afwijking te hebben. De ouders zijn ‘ontzet’, kreeg Peter later te horen. “De moeder heeft nog gesmeekt of er echt niks meer kon worden gedaan.” Dat kan niet. De familie verlaat het ziekenhuis met het kindje en F. wordt diezelfde avond nog een engeltje.

Tekortschieten

Daarna dient zich het praktische probleem aan: er is geen geld voor een begrafenis. Peter schrijft erover: “Het leven heeft hen geleerd praktisch te zijn. Bovendien keren ze al heel binnenkort terug naar hun land zoals gepland. De moeder neemt het lijkje nog even in haar armen. Dan zijn ze weg.”

Aan Peter wordt gevraagd of hij een gedicht wil schrijven om de uitvaart waardig te maken. Dat wil hij. Makkelijk is het niet; hij heeft maar één dag de tijd. “Ik heb voortdurend het gevoel tekort te schieten. Het zal nooit goed genoeg zijn. Een oudere persoon heeft een leven achter zich dat afgebakend is, met kinderjaren, studies, een beroep, soms een gezin. Mogelijkheden die één na één concreet werden – of net niet. Voor baby F. strekte zich nog een zee van mogelijkheden uit, waarvan er geen enkele werd ingevuld.”

Wat moet er in de ouders van dit kindje zijn omgegaan? Dat vraagt Peter zich af. Hij weet zeker: deze mensen hadden ook anders gewild.

Kleine rouwstoet

Op de dag van het eenzame afscheid is er, zoals verwacht, geen enkel familielid of andere nabestaande. De begrafenisondernemer vraagt of Peter wil meerijden naar de begraafplaats. Hij wil dat niet; hij wil achter de lijkwagen lopen, ‘de kleinst denkbare rouwstoet’. Hij noemt de weg naar de kinderbegraafplaats ‘200 ellendig lange meters‘.

“Achteraan op het kerkhof stoppen we. Wat verderop ligt een hoopje aarde. Het is bijna niks, zelfs voor een zandkasteel zou het te schamel zijn.” De rouwauto wordt geopend. Wat Peter ziet, doet hem schrikken. “Ik ben er niet op voorbereid. Een smetteloos wit kistje, niet veel groter dan een schoenendoos. Eén handpalm volstaat om het naar de sokkel te dragen die bij de kuil is opgesteld.”

Er worden niet veel woorden gesproken: enkel de naam van het kind, de sterf- en de geboortedatum. Dan leest Peter zijn gedicht voor, waarna hij zijn hand op het kistje legt. Als een allerlaatste groet.

Het voorgelezen gedicht:

Schaapjes

Eén bladzij omgeslagen en je boek is uit
lang en gelukkig lezen hadden we je graag gewenst
beginnend met verhalen van een eerste kerst
en knuistjes die naar vlekken kaarslicht grijpen
en dan de lente, zomer, nog een zomer
tot je je opricht zonder handen als een koning
de wereld balancerend aan je voetjes
het coolste jochie van de peutertuin.

Maar onder ijzig ziekenhuislamplicht
ben je geboren met een hart dat klappertandt
je ouders ver van huis, jij ongeteld, uitgekwartierd,
geen tijd gekregen voor een hashtag om de wereld
te vertellen over ieder kind dat in je leeft:
ik ben Omran, ik ben Julie, ik ben Aylan, ik ben Melissa,
ik ben De Kleine Thomas uit de vondelingenschuif, ik ben
het kindje Jezus dat versmacht onder een berg geschenkpapier.

Verkruimelt in een land ver weg van hier je mama
van verdriet? Gaat elke spadesteek je papa door het hart?
Zal volgend jaar rond deze tijd een ander broertje
in jouw sokjes slapen? Het zal je naam zijn
die je in je laatste uren kreeg, die hen verbindt
met deze stad, dit lapje grond dat zij alleen vermoeden
en waarop wij staan als een reserveteam. Vrees niet,
we zullen op de uitkijk blijven, schaapjes tellen tot je slaapt.

– Peter de Mangel Schots

 

Bron: RTL Nieuws donderdag 21 december 2017

Advertenties

Over Jerome Huijbregsen

Soms ontmoet je mensen in je leven die een groet en een handtekening op je ziel achter laten
Dit bericht werd geplaatst in Omgangsonrecht en schending kinder- en mensenrechten.. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s